pieter journaal

8 augustus 2021

proloog

Goojundaag Limburg. Dit wordt een kei leuke uitdaging; het Pieterpad van 500 kilometer in één keer lopen.

Ik start in Maastricht op de Sietze-Pietersberg en ga proberen binnen 20 dagen te eindigen in Pieterburen. De eerste overnachtingen zijn geboekt bij gastvrije mensen thuis (Vrienden op de Fiets) en B&B’s.

Voor mijn klanten die meelezen: geen Pieterpaniek; de projecten lopen gewoon door en de (zware) laptop is mee op reis.

Maak je snuitje alvast maar nat Leni, here I oink.

9 augustus 2021

dag 1

De avond voor de wandeltocht was ik al in Maastricht en heb in alle kerken nog even een kaarsje gebrand in de hoop op mooi wandelweer. Je zult begrijpen; dit heeft me een fortuin gekost met al die kerken in Maastricht! Maar hé, het heeft gewerkt, de weergoden waren mij goed gezind.

De wandeling in de ochtend vanuit het gezellige Maastricht ging voorspoedig. Bij Valkenburg kon je nog goed zien wat de overstroming van een maand geleden voor schade heeft aangericht. Zoals je op de foto kunt zien had ik destijds deze brug over de Geul niet kunnen passeren.

Na 28 wandelkilometers kwam ik bij mijn eerste gastadres aan. Enigszins zenuwachtig belde ik aan bij een mooi en statig pand. De deur sloeg snel open en de ervaren gastheer stelde me direct gerust. Mijn riante onderkomen werd getoond en op het terras in de fraaie tuin slokten we een aantal koppen koffie weg.

Voordat de gastvrouw thuiskwam verruilde ik het terras voor de badkamer; ik wilde natuurlijk een goede indruk maken. Met de haartjes netjes gekamd begroette ik de gastvrouw terwijl de gastheer zijn schort om deed want er werd die avond voor me gekookt.

10 augustus 2021

dag 2

Na een goede nachtrust stond er een lekker ontbijt klaar. Iets later dan gepland (want het was kei gezellig) vervolgde ik het Pieterpad in het mooie Limburg.

Je komt natuurlijk veel bezienswaardigheden tegen, zo ook de Kollenberg waar de Nederlandse hamster leeft. Ik zag wel een hamster lopen, maar deze had een blauwe tas bij zich dus die heb ik snel maar gevangen en bij de Albert Heijn in Sittard afgeleverd.

Tijdens de wandeling kwam ik een aantal Pieterpad collega’s tegen die mij vrolijk begroeten. Logisch natuurlijk want zij waren bijna bij het eindpunt terwijl ik nog maar net aan mijn wandelavontuur was begonnen. 

Bij het tweede overnachtingsadres mocht ik na 24 kilometer kiezen tussen de Pipowagen of de retro caravan. Ik vroeg glimlachend aan de eigenaresse welke zij het best bij mij vond passen. Dit was natuurlijk een inkoppertje; Pipo Pietertje heeft vannacht heerlijk geslapen.

11 augustus 2021

dag 3

Dag drie kende een langzame start. Ik kon maar moeilijk afscheid nemen van de Pipowagen, ik voelde me de Pipo te rijk. Toen de zon begon te glimlachen heb ik toch maar m’n spulletjes bij elkaar gepakt en ben ik zonder om te kijken verder gewandeld.

Op de bossen na was het was eerlijk gezegd niet de mooiste route, vooral veel asfalt voor en na Melick. Gelukkig stond na 28 kilometer de gastvrouw mij in Roermond met een brede glimlach op te wachten in een prachtige tuin.

“Zo, dus jij komt van boven” vraagt ze nadat ik een glas water van haar kreeg. Ik voelde me direct heilig verklaard en keek snel omhoog of ik al een aura kon waarnemen. Maar wat bleek; ‘van boven’ betekent dat je van boven Limburg (de rivieren) komt; weer wat geleerd.

12 augustus 2021

dag 4

De vierde dag begon vroeg want de gastvrouw houdt niet van getreuzel en een echte wandelaar gaat vroeg op pad. Dit kwam goed uit want er stonden heel wat kilometers in de zon voor de boeg. Het was zelfs zo vroeg dat sommige hanen pas ging kraaien toen ik langs wandelde, is dat misschien de betekenis van ‘haantjesgedrag’?

De route was uitdagend leuk en ik heb ook even in Duitsland gelaufen.

Na 31 kilometer was ik blij dat ik kon zeggen; ‘hallo Venlo’. Barbier Hamsou wilde na sluitingstijd mij nog wel even voorzien van een scheerbeurt. Deze vriendelijke Nederlandse man, afkomstig uit Syrië, snapte maar niet waarom ik vrijwillig zoveel kilometers ging lopen.

Nog snel even wat eten, digitaal werk afmaken en wat e-mailtjes beantwoorden en toen het was tijd om te gaan slapen.

13 augustus 2021

dag 5

Op dag vijf zat ik al om half acht aan het ontbijt maar pas om tien uur ging de rugzak om. Er is wel drie keer een nieuwe kan koffie gezet, het was weer veel te gezellig aan de ontbijttafel.

Met een zwembad aan koffie in mijn maag klotste ik richting de Maas en vervolgde ik het Pieterpad. Bij de veerpont aangekomen dacht ik heel kort dat ik misschien wel 50 cent kon uitsparen door alvast te oefenen voor mijn eventuele volgende uitdaging (werkenbijdefensie.nl). Gelukkig vond ik diep in mijn zakken één euro dus ik hoefde niet met mijn rugzak boven mijn hoofd de Maas over te spartelen.

Bij een leuk terras scoorde ik een koffie to go want zitten is na een paar kilometer geen optie. Op het terras zaten twee dames die ook het Pieterpad aan het trotseren waren. Je begrijpt; de koffie to go werd een koffie to stay.

Een speciale dank aan de mevrouw van het Koffie Pieterpadbankje. Zij waarschuwde mij dat ik iets verderop opgewacht zou worden door een leger muggen voor een onvrijwillige bloeddonor campagne. Het flesje Deet heb ik halfleeg gesprayd, ik was dus beschermd tegen een aderlating en het scheelde ook weer in gewicht.

Over gewicht gesproken; met een rugzak op je schouders en heupen worden de kilometers aardig voelbaar. Ik heb met groot verdriet besloten om Sleepy achter te laten bij de plaatselijke kringloop. Ik weet het, uit elkaar gaan komt nooit op een goed moment, maar ik moet toch een keer zonder knuffelbeer in slaap kunnen vallen.

De route was geweldig mooi, ik heb heel veel natuurschoon gezien. Na 24 kilometer kwam Meerlo in zicht.

14 augustus 2021

dag 6

In de vroege ochtend heb ik Meerlo achter me gelaten want er stonden heel wat kilometers op het programma.

Pietertje was niet helemaal scherp bij het plannen, want op de één of andere manier heb ik een pagina extra uit het Pieterpad boekje meegeteld. Dat wordt dus zeven kilometer extra lopen.

Inmiddels heeft de eerste blaar zich gemeld. Geen zorgen; je hoeft maar voor de helft medelijden met me te hebben want het betreft maar één voet dus ik lijd om de stap pijn! Inmiddels heeft de plastisch chirurg in mij de voet voorzien van een stukje nep huid (Compeed) dus ik wandel weer vrolijk langs ’s Pieters wegen.

De route was weer mooi, even dacht ik al in mijn thuisprovincie te wandelen vanwege de heide maar Drenthe is toch echt nog ver weg! Voor vandaag bleef de kilometerteller steken op 36.

Aangekomen in Gennep weet ik niet zeker wie nou het meest enthousiast was om mij te zien, de gastvrouw of haar leuke hond. Douchen was in ieder geval niet meer nodig want ik ben van top tot blaar schoongelikt (door de hond).

Het was tijd om een wasje te draaien en de gastvrouw vond dat geen enkel probleem. Eigenlijk was alles wel toe aan een wasbeurt waarop de gastvrouw zei “waarom gooi je niet alles in de wasmachine?” Ik antwoordde als grap; “dan moet ik maar even jouw badjas aan”. Dit vond ze hilarisch prima, mits ze een foto mocht maken en ik deze zou gebruiken voor mijn Pieterjournaal. De badjas staat me prima, al zeg ik het zelf!

15 augustus 2021

dag 7

Het was keigezellig Limburg maar nu is Gelderland aan de beurt. Met een tas vol schone kleren vervolgde ik mijn pad over de dijk van Gennep. Mijn gastvrouw en haar hond liepen een heel stuk mee. Supergezellig, we hadden samen de grootste drol!

Een warme dag; dus petje op, veel water mee en zoveel mogelijk onder de bomen lopen. Voor wat verkoeling heb ik heel langzaam mijn lunch bij elkaar gesprokkeld in de Albert Airco.

Het was een prachtige route met veel heuvellandschappen. Ik dacht dat Nederland geen bergen kende maar na het lezen van de naam Duivelsberg (en het beklimmen ervan) weet ik het zeker; Nederland kent wel degelijk bergen.

Na 27 kilometer arriveerde ik bij mijn gastadres in Duitsland. Ja, je leest het goed; het Pieterpad loopt af en toe ook door Duitsland en ook hier zijn lieve mensen die je graag willen ontvangen. Hoe schön is dat!

16 augustus 2021

dag 8

Na een goede nachtrust in Duitsland stond er een lekker ontbijt op me te wachten. Als het aan de gastvrouw had gelegen had ik nog prima langer mogen blijven om te schuilen voor de regen, want ze is KLM-stewardess dus er waren genoeg avonturen om over te kletsen.

Ik heb toch maar m’n spullen gepakt want een echte wandelaar trotseert ook de regen. Met de groet “graag tot ziens aan boord” wandelde ik door de regen naar de grens. Op de dijk bij de Rijn was ik snel weer droog gewaaid. Aangezien vogelverschrikkers altijd stil staan heb ik mijn capuchon maar opgehouden; ik kreeg mijn haardos niet meer netjes gefatsoeneerd.

Na 26 kilometer kwam ik aan bij mijn hotel, wederom in Duitsland. Bij de receptie was ik mijn beste Duits aan het vertellen dat ik door weer en wind het Pieterpad aan het bedwingen was. De hotelmedewerker glimlachte even en mijn éénpersoonskamer mocht ik gratis upgraden naar een tweepersoonskamer. Niet omdat Heidi inmiddels van de berg was gerold maar omdat deze kamer beschikte over een bad. Poedel Pietertje heeft hier natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt.

17 augustus 2021

dag 9

Op de negende dag zat ik al früh aan de stück zodat ik wellicht de regen in de middag zou kunnen ontwijken.

De hoteleigenaren hadden wel vaker Pieterpad wandelaars op bezoek gehad, maar wisten eigenlijk niet precies wat het was. Ik heb hier mijn Pieterpad boekje maar achtergelaten, scheelt toch weer gewicht.

De route was prachtig en ik heb eigenlijk alleen maar door een bosrijke omgeving gelopen. Ik volg het nieuws 20 dagen lang niet, maar tijdens de gesprekken hoor ik wel wat er in de wereld aan de hand is. Het contrast is groot; ik loop fluitend zonder paspoort en in alle vrijheid de grens over terwijl dit in andere landen onmogelijk is!

In Bethlehem, oh nee, in Zelhem was geen plaats meer in de herberg te vinden. Uiteindelijk heb ik via via een slaapplaats gekregen op 10 kilometer afstand van Zelhem. Deze gastvrije dame heeft me zelfs opgehaald uit Zelhem nadat ik 28 kilometer had gelopen! Mijn tijdelijke onderkomen ligt boven een paardenstal (nee, ik slaap niet in een kribbe, en nee, deze dame luistert niet naar de naam Maria).

18 augustus 2021

dag 10

Lucky Pietertje Luke heeft heerlijk tussen de dieren geslapen. Ik had al ingecalculeerd dat ik in de ochtend mijn tijdelijke range vol paardenvrouwen niet stilletjes kon verlaten.

Het leek mij leuk om nog even met mijn lieve gastvrouw op de foto te gaan. “Haal Jolly Jumper maar van stal” opperde ik, maar mijn reddende engel vond een ezel meer in mijn Bethlehem verhaal passen. Wat heerlijk dat vrouwen altijd met je mee willen denken! Dat Leonardo mij als concurrentie zag en op mijn grote teen ging staan neem ik het dier maar niet kwalijk. Hij had waarschijnlijk niet in de gaten dat deze ezel een rugzak droeg en zo direct het Pieterpad zou vervolgen.

De route kenmerkte zich door heel veel mooie gebouwen met schitterende aangelegde tuinen. Tijdens de wandeling kwam ik een paar collega wandelaars tegen die mij herkenden van het Pieterjournaal!

Ook in Laren waren alle gastadressen volgeboekt (op tijd reserveren dus). Gelukkig tipte iemand mij een leuke en betaalbare B&B. Na 32 kilometer werd ik hartelijk enthousiast ontvangen bij een voormalige varkensboer. Ab vroeg direct of ik ook voetbal ging kijken vanavond. Hij zag aan mijn gezicht dat ik geen idee had dat er vanavond werd gevoetbald, laat staan wie er speelde!

Aangezien ik nog wat eten wilde organiseren mocht ik de fiets van Ab lenen, superaardig natuurlijk. Maar wanneer je al tien dagen continue aan de linkerkant van de weg loopt dan duurt het even voordat je hersenen (althans die van mij) in de gaten hebben dat je toch echt aan de rechterkant moet fietsen. Ik zal geen reclame maken voor deze leuke B&B want dat is natuurlijk niet het doel van dit Koeslag!

Inmiddels ben ik over de helft van het Pieterpad, dat moest natuurlijk wel gevierd worden. Ab en ik voor de TV, allebei met een bakje Achterhoekse chips (nou ja, Ab keek voetbal, ik werkte aan mij Pieterjournaal).

19 augustus 2021

dag 11

Op de voormalige hooizolder wakker geworden met een fantastisch uitzicht over de landerijen.

Het was betoverend stil in de Achterhoek en gelukkig hanteerde de haan van de buren nog de wintertijd, want die liet pas van zich horen na mijn eerste slok koffie.

Het is in Nederland mogelijk om kilometers door een mooie groene omgeving te lopen zonder dat je stedelijk gebied tegenkomt. Dit was vandaag ook het geval, maar hier kwam abrupt een eind aan toen ik de drukke A1 moest oversteken.

Tijdens de wandeling kwam ik in een opname terecht van Omroep Gelderland (Ridders van Gelde). Veel provincies van Nederland hebben inmiddels hun eigen historie beschreven maar Gelderland dus nog niet. Een figurant in een roze badjas hadden ze niet nodig dus snel weer verder.

Het zakje pruimen die ik bij een boerderij kocht bevatte eigenlijk net even te veel pruimen voor mij alleen; ik moet natuurlijk wel rekening houden met mijn uitstekende darmflora. Gelukkig zag ik verderop twee wandelaars lopen en bij het passeren bood ik ze de restant pruimen aan. De dames begonnen luid te zingen “Jantje zag eens pruimen hangen” en dachten dat ik de volgende zin wel mee zou zingen. Gevalletje generatiekloof vrees ik, want de dames moesten hartelijk lachen om mijn vragende blik.

Na Holten ben ik de bosjes in gedoken om er pas bij Hellendoorn weer uit te komen. Dit kwam goed uit want na 31 kilometer was ik wel toe aan een kennismaking met mijn nieuwe gastadres en een warme douche.

20 augustus 2021

dag 12

Na weer een uitstekende nachtrust waren de eekhoorntjes in de tuin druk bezig elkaars nootjes te verstoppen. Mijn eigen nootjes zijn gelukkig veilig; deze zijn netjes opgeborgen in de heupband van mijn tas. Ik knabbelde snel het uitgebreide ontbijt naar binnen want er stonden heel wat kilometers op het programma. Van Hellendoorn naar Ommen en daarna door naar Hardenberg.

Ik had me daarom voorgenomen om geen tijd te verspillen en vandaag geen schelpjes te zoeken, olifanten te aaien, mensen te helpen met oversteken of kunstgebitten op te rapen.

Al zwaaiend liep ik vroeg in de ochtend weg van het leuke gastadres en daar was Jorien, zij had net mijn Pieterjournaal gezien. Ook zij liep van Zuid naar Noord en al pratend waren de eerste tien kilometers gescoord!

Overijssel schijnt ook bergen te hebben want de Archemerberg moest ook even beklommen worden. Het was een lange maar een mooie route met veel bos. Na 41 kilometer waren vooral mijn bovenbeenspieren blij dat de Stephanuskerk van Hardenberg in zicht kwam.

21 augustus 2021

dag 13

Voor de eerste keer sinds mijn wandelavontuur werd ik gewekt door de wekker. Na de lange wandeling van gisteren was er maar één optie; snooze! Oh nee, de gastheer had bramen uit eigen tuin toegezegd bij het ontbijt dus ik sprak mezelf motiverend toe; “kom op Ezinga, spring uit je box en onder de douche”.

In de vroege ochtend liet ik mistig Hardenberg achter me om het Pieterpad te vervolgen richting Drenthe.

Iets eerder dan voorzien moest ik een pauze inlassen omdat enkele jongens uit de buurt koffie verkochten op een boerenkar. Ik vroeg of zij en hun ouders het goed zouden vinden wanneer ik een foto van hen maakte. “Dat vinden onze ouders prima hoor’ zei de oudste, “wij zijn al beroemd want we staan in de krant van Gramsbergen”.

Ik ben van mening dat je boven je 40e levensjaar geen selfies meer mag maken, maar ik heb voor één keer een uitzondering gemaakt. De laatste foto was de beste van de serie!

Na 29 kilometer liep ik net boven Coevorden het boerenerf op voor een nachtje slapen op de boerderij. En geloof me, zelfs Yvon Jaspers is nog nooit op zo’n mooie boerderij geweest!

22 augustus 2021

dag 14

Na gezellig en lekker te hebben ontbeten kwam daar het onvermijdelijke keuzemoment; wie gaat de boerderij verlaten? Bij de gastvrouw zag ik nog enige twijfel maar de gastheer keek naar buiten en zag de bui al hangen. Ik kon dus mijn spullen pakken, op weg naar Ellert en Brammert. Maar niet voordat ik vier gesmeerde broodjes in mijn handen kreeg gedrukt, want ik zou niet veel winkels tegenkomen.

De stortbui onderweg was helemaal oke. Ik houd wel van een beetje variatie; in plaats van druppeltjes zweet stroomde er voor de verandering liters regenwater langs mijn bilnaad.

Ik had vernomen dat sommige wandelaars dit een saaie route vonden. Aaneengesloten bospaden zijn aan mij wel besteed dus ik was als geoefend en professioneel (boom)knuffelaar helemaal in mijn element.

Drie Brabantse wandelaars spraken me vanaf hun bankje aan. “He Sietze, we lezen trouw je Pieterjournaal”. Helaas voor de Brabanders loopt er maar een klein stukje Pieterpad door hun eigen provincie. Dan is het toch wel geinig, dat na een kort gesprek, er een ‘houdoe’ door de Drentse bossen galmde (voor de noorderlingen; met klemtoon op ‘hou’).

Bij Ellert en Brammert was er geen hol aan. Gelukkig was er in de buurt een gastadres beschikbaar. “Ik ben er zelf niet maar de sleutel ligt bij de buren, doe je ding” aldus de gastvrouw. Na 26 kilometer kwam ik terecht in een klein paradijsje op het Drentse land. Namasté.

23 augustus 2021

dag 15

In de vroege ochtend was het in plaats van een keuzemoment nu tijd voor een zen moment. Wanneer je naast een meditatieruimte slaapt dan ontkomt zelfs de geboren nuchtere Groninger niet aan een beetje zelfreflectie. Maar met alleen zelfreflectie kom je niet in Pieterburen, dus na een minuut of ten was het over met de zen en gingen de kaarsjes uit en de wandelschoenen aan.

Dat mensen voor vakantie in Drenthe kiezen kan ik me heel goed voorstellen. Vandaag heb ik alleen maar door mooie bossen en heidevelden gelopen. Voor een deel was het bekend terrein, maar ik heb ook veel nieuwe stukken natuur ontdekt; ‘Drenthe doet wat met je’, zeg maar!

Na 28 kilometer kwam de kerk van Rolde in zicht en niet veel later mijn slaapplaats in Balloo. Ik slaap vannacht in de schaapskooi, de herder mekkerde niet tegen en ik had inmiddels zoveel geurtjes van dieren om mij heen verzameld dat de schapen mij gedoogden.

Ik twijfel nog even over het schaapscheerdersfeest de volgende ochtend. Op zich kan ik wel een scheerbeurt gebruiken, maar het gaat er altijd wel hardhandig aan toe. Pieterburen wil ik graag heelhuids bereiken, inclusief mijn Sint-Pietertje.

24 augustus 2021

dag 16

Het was een onrustige nacht. De schaapherder had mij niet op de hoogte gebracht dat ram Herman ook in de schaapskooi ronddoolde. Ik heb me nog geprobeerd onder het stro te verstoppen maar het testosteron bleef maar stijgen. Na al die kilometers wandelen had ik echt geen puf meer voor hide and sheep.

Voordat ik een grote rode afdruk op mijn rug kreeg gestempeld ben ik snel de kooi uit gevlucht. Mijn excuses wanneer je gisternacht niet goed hebt geslapen, je had één schaapje minder moeten tellen.

Het was tijd om laat in de avond één van mijn hulplijnen te gebruiken. De dichtstbijzijnde knapste vrouw belde ik en ze was zo lief om me op te halen. Na een kort nachtje werd het volwassen Pieterkind netjes afgezet bij de zandbak van Balloo.

Bij het passeren van het huisadres van mijn Pilates docente, werd ik de tuin ingesleurd voor een spoed inhaallesje. Volgens mij had ik de afgelopen weken genoeg spieren gebruikt maar mijn docente dacht daar toch echt anders over. Na deze korte spiermarteling mocht ik niet eerder vertrekken voordat ik een heerlijke lunch had genuttigd (een gerecht met eieren van haar eigen kippen). Met de lunch achter de quichen vervolgde ik snel het Pieterpad.

Volgens mijn PieterBit heb ik maar 18 kilometer door de Drentse natuur gelopen. De kans is groot dat ik meer woorden heb gesproken dan kilometers heb gelopen. Dat krijg je wanneer je in een omgeving aan het wandelen bent en allerlei bekenden tegenkomt. Een leuk overnachtingsadres in Zuidlaren was dus ook zo geregeld.

25 augustus 2021

dag 17

Heerlijk wakker geworden in Zuidlaren met vanuit mijn slaapkamer uitzicht over de laatste provincie die bewandeld moest worden.

Na het gezellige ontbijt op weg naar het hoge Noorden. De eerste kilometers zijn bekend terrein, ik ben in Haren opgegroeid en zag veel mooie herinneringen voorbijkomen. De wijk waar de kranten bezorgd zijn, de bossen waar de hutten werden gebouwd, de bankjes waar heel wat speeksel uitgewisseld is en de kruising waar ik over een auto heen gevlogen ben omdat aan de andere kant van de weg een knappe dame liep.

Het Pieterpad is in 1978 bedacht en loopt ook over het spoorviaduct in Onnen (Haren). De vierde foto van dit verslag is in mijn geboortejaar 1978 gemaakt. Rechts is mijn moeder, ik lig in de mooie bruine wandelwagen iets bruins te fabriceren. Jaren later sta ik op dezelfde spoorviaduct zonder wandelwagen maar met een rugzak vol mooie herinneringen.

Wanneer je 17 dagen lang door relatieve stilte loopt is de drukke maar mooie studentenstad Groningen met heel veel mensen wel even andere Groninger koek. Gelukkig mag ik in alle vrijheid doorlopen dus via de Vismarkt en het Noorderplantsoen op naar het platteland.

Bij Garn werd het me allemaal een beetje te veel. Inmiddels had ik er 38 wandelkilometers op zitten maar helaas nog geen bedje geregeld. Met een licht wanhopige blik sprak ik de eerste Garnwerdees aan. Ze zei direct; “Nait soezen Pietertje, doe kinst prima op mien boot sloapen”. Schoon beddengoed en een kussen werden snel georganiseerd.

Opgelucht stapte ik aan boord voor een kabbelend reisje naar dromenland.

26 augustus 2021

finaledag 18

Ahoy iedereen! Pietertje Piraat kon in de ochtend niet heel lang genieten van zijn nieuwe kameraad. De eigenaresse had mij in de vroege ochtend bij haar thuis ontboden voor een warme douche en een lekker ontbijt. Gelukkig liet de zon zich net over de dijk zien en kon ik nog snel een foto maken.

In de tuinkamer werden de terrasdeuren opengezet. De zon scheen naar binnen en liet het gekookte eitje van eigen kippetjes extra schitteren.

Tegen de wind in, maar met een zon in mijn gezicht en een opgewekt humeur, vertrok ik uit het dorp met het smalste straatje van Nederland. Onderweg werd ik getrakteerd op mooie Groningse dorpjes als Winsum en Eenrum om na 19 kilometer uiteindelijk in Pieterburen te eindigen.

Met trots kijk ik terug op een mooi wandelavontuur. Ik ben dankbaar dat ik hiervoor de mogelijkheden heb, zowel fysiek, werk technisch als financieel.

Mocht je in een ouderdomscrisis zitten dan adviseer ik je om het Pieterpad te gaan bewandelen (wanneer je de mogelijkheden hebt). Ik ben zeven keer jonger geschat zonder het te vragen. Eerlijk is eerlijk, één keer ben ik vier jaar ouder geschat maar deze mevrouw had haar leesbril nog op dus ik vind dat dat niet telt!

18 dagen lang bestond mijn leven uit een rugzak met een setje kleren, toiletartikelen en een laptop. Ik was afhankelijk van lieve mensen om mij heen. Met de juiste intenties wil echt iedereen je helpen. Dank voor alle leuke reacties.

Het Pieterjournaal zal ik ook nog even op pieterjournaal.nl gaan zetten. Niet om concurrent te worden van de NOS maar voor mensen die geen Facebook hebben (waaronder mijn oma).

Blijf gezond, het ga jullie goed. Don’t hurry, be happy!

Scroll naar top